ការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធប្លង់គោល (Master Plan) លើផ្ទៃដីទទេទំហំ ២ ហិចតា ឱ្យក្លាយជា «ឧទ្យានបេតិកភណ្ឌ និងវប្បធម៌ផ្ទះខ្មែរបុរាណ»គឺជាគំនិតផ្តួចផ្តើមដ៏មានតម្លៃបំផុតក្នុងការអភរក្ស ថែរក្សា និងផ្សព្វផ្សាយពីស្ថាបត្យកម្ម ព្រមទាំងប្រភេទឈើបុរាណខ្មែរ ដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយ និងភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិ។
ខាងក្រោមនេះគឺជាការរៀបចំគម្រោងប្លង់មេ (Master Plan) បែងចែកជាតំបន់ និងយុទ្ធសាស្ត្រនៃការរៀបចំ៖
១. ការបែងចែកតំបន់ផែនការមេ (Master Plan Zoning) លើទំហំ ២ ហិចតា
ដើម្បីធានាបាននូវដំណើរទស្សនកិច្ចរលូន ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃធម្មជាតិ និងការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅ ដីទំហំ ២ ហិចតា គួរត្រូវបែងចែកជា ៥ តំបន់សំខាន់ៗ៖
- តំបន់ទី១៖ តំបន់ទទួលភ្ញៀវ និងផ្សព្វផ្សាយចំណេះដឹង (Gateway & Interpretation Center) – (ទំហំប្រហែល ០.៣ ហិចតា)
- មជ្ឈមណ្ឌលព័ត៌មាន និងទទួលភ្ញៀវ (Welcome Pavilion): រចនាបទស្ថាបត្យកម្មប្រពៃណី មានកន្លែងលក់សំបុត្រ ផែនទីបង្ហាញផ្លូវ និងបន្ទប់បញ្ចាំងឯកសារវីដេអូខ្លីៗពីប្រវត្តិសាស្ត្រផ្ទះខ្មែរ។
- សាលពិព័រណ៍ឈើបុរាណ និងឧបករណ៍ជាងទសវត្សរ៍ (Wood & Craft Museum): បង្ហាញពីគំរូ (Cross-section) នៃដើមឈើប្រណិតៗ ឧបករណ៍ជាងបុរាណ និងបណ្តុំសំណាកប្រភេទឈើផ្សេងៗ។
- តំបន់ទី២៖ ភូមិវប្បធម៌ និងផ្ទះបុរាណខ្មែរ (Traditional Khmer House Village) – (ទំហំប្រហែល ១.០ ហិចតា)
- ជាបេះដូង (Heart) នៃគម្រោង ដោយចងក្រង និងជួសជុលសាងសង់ឡើងវិញនូវប្រភេទផ្ទះបុរាណខ្មែរតាមតំបន់។
- ផ្ទះនីមួយៗត្រូវដាក់ស្លាកសញ្ញាបំពាក់ដោយ QR Code ដែលភ្ញៀវអាចស្កេនដើម្បីអាន ឬស្តាប់ការពន្យល់ពីអាយុកាល ប្រភេទឈើដែលសាងសង់ (បេង នាងនួន គគីរ ធ្នង់) និងអត្ថន័យស្ថាបត្យកម្ម។
- រៀបចំគ្រឿងសង្ហារិមបុរាណ កន្សែង ក្រមា និងសម្ភារប្រើប្រាស់សម័យដើមនៅខាងក្នុង ដើម្បីឱ្យឃើញពីជីវភាពរស់នៅពិតៗ។
- តំបន់ទី៣៖ ព្រៃព្រឹក្សា និងសួនរុក្ខសាស្ត្រឈើខ្មែរ (Botanical Forest & Timber Trail) – (ទំហំប្រហែល ០.៥ ហិចតា)
- ដាំដុះ និងអភរក្សដើមឈើព្រៃធម្មជាតិ និងឈើប្រណិតៗរបស់ខ្មែរឱ្យបានច្រើនប្រភេទ (ដូចជា គគីរ បេង នាងនួន ធ្នង់ គ្រញូង ស្រឡៅ ផ្ចឹក ។ល។)។
- រៀបចំ «ផ្លូវដើរក្រោមម្លប់ព្រៃ (Canopy & Nature Trail)» ភ្ជាប់ជាមួយស្លាកឈ្មោះរុក្ខសាស្ត្រ ដើមឈើនីមួយៗ ព្រមទាំងលក្ខណៈពិសេសរបស់ឈើ (ភាពធន់ ពណ៌ និងក្លិន)។
- តំបន់ទី៤៖ តំបន់អភិរក្សសិប្បកម្ម និងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ (Craft & Living Experience Zone) – (ទំហំប្រហែល ០.២ ហិចតា)
- (Workshop) បើកឱកាសឱ្យកូនខ្មែរ និងភ្ញៀវទេសចរ សាកល្បងឆ្លាក់ឈើ ត្បាញក្រមា ធ្វើគ្រឿងផ្ទះ ឬសិក្សាពីបច្ចេកទេសឈើបុរាណ (Mortise and Tenon joint) ដោយមិនប្រើដែកគោល។
- រោងម្លប់សម្រាប់អង្គុយសម្រាក និងរៀបចំកម្មវិធីជួបជុំបែបវប្បធម៌។
២. យុទ្ធសាស្ត្រក្នុងការអប់រំ និងផ្សព្វផ្សាយ (Educational & Interpretive Strategies)
គោលដៅចម្បងគឺ “ការយល់ដឹង” ដូច្នេះការរៀបចំត្រូវមានវិធីសាស្ត្រទាក់ទាញ៖
- ប្រព័ន្ធស្លាកសញ្ញាអន្តរកម្ម (Interactive Signage):
- រាល់ដើមឈើធំៗ និងផ្ទះនីមួយៗត្រូវមានស្លាកពីរភាសា (ខ្មែរ-អង់គ្លេស) បង្ហាញពីឈ្មោះវិទ្យាសាស្ត្រ ឈ្មោះខ្មែរ ប្រភពដើម និងការប្រើប្រាស់ក្នុងសំណង់បុរាណ។
- ប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា AR (Augmented Reality) ដោយគ្រាន់តែយកទូរស័ព្ទស្កេនលើផ្ទះ ឬដើមឈើ នោះវានឹងបង្ហាញជារូបភាពប្រវត្តិសាស្ត្រ ឬដំណើរការកាប់ និងតំឡើងឈើនាពេលអតីតកាល។
- កម្មវិធីអប់រំសម្រាប់យុវជន និងសិស្សានុសិស្ស (Student Field Trips):
- រៀបចំកម្មវិធី “បដិសណ្ឋារកិច្ចបេតិកភណ្ឌ” ឱ្យសិស្សានុសិស្សមកទស្សនកិច្ចសិក្សា ស្វែងយល់ពីរបៀបមើលគុណភាពឈើ និងកិច្ចការពារព្រៃឈើ។
- មគ្គុទ្ទេសក៍វប្បធម៌ (Local Storytellers):
- បណ្តុះបណ្តាលយុវជនក្នុងសហគមន៍ឱ្យក្លាយជាមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ ដែលអាចប្រាប់ពីរឿង (Storytelling) យ៉ាងរស់រវើកពី ជំនឿ និងបច្ចេកទេសសាងសង់ផ្ទះបុរាណ។
៣. បរិស្ថាន និងទេសភាពជុំវិញ (Landscape & Sustainability Design)
- ការរក្សាទ្រង់ទ្រាយដីដើម (Topography Preservation): រក្សាភាពធម្មជាតិរបស់ដី កុំចាក់ដីលុបបំផ្លាញប្រព័ន្ធទឹកហូរធម្មជាតិ។ អាចជីកស្រះទឹកធម្មជាតិមួយកណ្តាលឧទ្យាន ដើម្បីបង្កើតជាខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ និងជាយុទ្ធសាស្ត្រទប់កំដៅ។
- កន្លែងសម្រាកលំហែ (Eco-Friendly Rest Areas): រៀបចំគ្រែឬអង្រឹងក្រោមម្លប់ឈើធំៗ សម្រាប់ភ្ញៀវអង្គុយស្រូបយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ និងស្ដាប់សំឡេងធម្មជាតិ។
តាមរយៈការរៀបចំប្លង់មេបែបនេះ ទឹកដី ២ ហិចតានឹងប្រែក្លាយទៅជា (Living Museum) ដ៏មានអានុភាព ដែលមិនត្រឹមតែទាក់ទាញភ្នែកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបន្សល់ទុកនូវមោទនភាពជាតិ ការយល់ដឹងពីតម្លៃព្រៃឈើ និងស្ថាបត្យកម្មដ៏ចំណានរបស់បុព្វបុរសខ្មែរយើងដល់មនុស្សគ្រប់ជំនាន់។
